EU’s changes to lists of sanctions concerning Egypt and Ukraine published

The Council of the European Union announced on 12 March 2021 that it would be making changes to its list of sanctions concerning Egypt and Ukraine.


Further to the most recent review, sanctions (first imposed in 2011) against persons identified as responsible for the misappropriation of Egyptian state funds are removed, namely against nine Egyptian individuals by Council CFSP (Decision 2021/449) and Council Regulation 2021/445. The Council of the EU concluded that the regime had served its purpose.


Upon review, the Council of the EU decided to extend sanctions targeting those responsible for undermining or threatening the territorial integrity, sovereignty and independence of Ukraine (first imposed in March 2014) for a further six months until 15 September 2021 through Council CFSP Decision 2021/448 and Council Implementing Regulation 2021/446. This means sanctions will continue to apply to 177 individuals and 48 entities.


AG Bobek: Takeover Directive precludes res judicata decisions imposing administrative penalties to parties not part of the proceedings

Advocate General Bobek rendered his Opinion in Adler Real Estate and Others  (Cases C-546/18 andC-605/18). He argues that Articles 4 and 17 of the Takeover Directive, in conjunction with Article 47 of the Charter, preclude national law provisions that provide for a decision with res judicata effects from imposing, in a subsequent administrative procedure, sanctions on parties who were not part of the preliminary proceedings.

The preliminary questions of the Austrian Supreme Court, that referred the case, concerned the procedural rights provided by EU law for persons who were not parties to the ‘first round’ of preliminary proceedings, but who may face, due to their corporate positions in the companies that were the parties in the first proceedings, sanctions imposed on them in the ‘second round’ of administrative proceedings.

AG Bobek advises the Court to rule that Articles 4 and 17 of the Takeover Directive and Article 47 of the Charter preclude the application of such national law provisions that may result in the imposition of penalties in such circumstances without exercising their rights of the defense or which fail to provide the parties access to an effective remedy before a tribunal.

Vide the Opinion:

Third AML Directive does not preclude national legislation which provides that the person who commits the act which constitutes the offence of money laundering, may be the same person as the person who commits the predicate offence.

The referring court was the Court of Appeal, Brașov, Romania.

In the referring court’s view, the same person cannot be guilty both of the money-laundering offence, in one or other of its forms, and also of the predicate offence. The referring court notes that such an interpretation would derive not only from the preamble, but also from a grammatical, semantic and teleological analysis of Article 1(3) of Directive 2015/849 (Forth Anti Money laundering Directive). In addition, according to the referring court, to consider that the active subject of the predicate offence could also be the active subject of the money laundering offence would be to disregard the ne bis in idem principle.

The question asked by the referring court concerns whether the perpetrator of a predicate offence from which the laundered money originates may also be the perpetrator of the offence of money laundering as that conduct is defined in Article 1(3)(a) of Directive 2015/849.

The Advocate-General rephrases the question as that the referring court asks, in substance, whether the person who commits an act constituting money laundering, as defined by Article 1(2)(a) Directive 2005/60 (Third Anti Money Laundering Directive), may be the perpetrator of the offence from which the laundered money derives.

Opinion AG Hogan of 14 January 2021: article 1(2)(a) of Directive 2005/60/EC of the European Parliament and of the Council of 26 October 2005 on the prevention of the use of the financial system for the purpose of money laundering and terrorist financing, must be interpreted as not precluding national legislation which provides that the person who commits the act which constitutes the offence of money laundering may be the same person as the person who commits the predicate offence.

Vide the opinion:

Advocate General Hogan: a third State may have legal standing in an action for annulment of restrictive measures adopted by the Council against that State

On 13 November 2017, the Council of the European Union adopted Regulation (EU) 2017/2063 concerning restrictive measures in view of the situation in Venezuela.

On 6 February 2018, the Bolivarian Republic of Venezuela brought an action before the General Court for annulment against the Regulation, in so far as its provisions concern it.

In its judgment of 20 September 2019, the General Court held that the Bolivarian Republic of Venezuela had not demonstrated that it was directly concerned by the measures within the meaning of the fourth paragraph of Article 263 TFEU. It decided that the Bolivarian Republic of Venezuela lacked the necessary standing to maintain its annulment action and the proceedings were accordingly held by the General Court to be inadmissible on that basis.

The present case concerns an appeal brought on 28 November 2019 by the Bolivarian Republic of Venezuela against the judgment of the General Court.

In his Opinion dated 20 January 2021, Advocate General Gerard Hogan proposes that the Court of Justice should rule that the General Court erred in law in so far as it held that the present proceedings were inadmissible for want of standing on the part of the appellant for the purposes of the fourth paragraph of Article 263 TFEU.

The Advocate-General also suggests that the present proceedings should be remitted to the General Court so that it can proceed to adjudicate on all remaining admissibility issues arising in the annulment proceedings brought by the Bolivarian Republic of Venezuela and on the substance of its action.

Vide the opinion of the Advocate General:;jsessionid=5961A07B04447A4C0F569423F67F03AE?text=&docid=236702&pageIndex=0&doclang=EN&mode=req&dir=&occ=first&part=1&cid=1282312

Advisory Opinion EFTA Court beneficial ownership and General Data Protection regulation

In its decision of 22 December 2020, the EFTA Court issued its Advisory opinion regarding Article 30(1) of Directive (EU) 2015/849 of the European Parliament and of the Council of 20 May 2015 on the prevention of the use of the financial system for the purposes of money laundering or terrorist financing (AML4).

The Advisory Opinion was issued pursuant to the request of the Liechtenstein’s Princely Court of Appeal (Fürstliches Obergericht) in the case between Bergbahn Aktiengesellschaft Kitzbühel vs. Meleda Anstalt (case E-10/19).

According to the Court Article 30 (1) AML4 must be interpreted as requiring a legal entity to take reasonable measures to seek to confirm the identity of its beneficial owner, such as requiring underlying documentation, when the circumstances of a situation present it with doubts as to the accuracy of the information received.

The obligation of a legal entity under Article 30(1) is not altered by the fact that the owning entity is a legal person with a registered office in an EEA State nor by the profession of its board members.

It is for the referring court to ascertain to what extent the information on beneficial ownership processed is in line with the principle of data minimization in point (c) of Article 5(1) of Regulation (EU) 2016/679 on the protection of natural persons with regard to the processing of personal data and on the free movement of such data by being adequate, relevant and limited to what is necessary to identify the beneficial owner and, if needed, to confirm the identity of the beneficial owner.

Point (v) of Article 3(6)(b) and point (c) of Article 3(6) of Directive (EU) 2015/849 cannot be interpreted as obliging anyone to prove the non- existence of indirect ownership or ultimate control by a natural person.

Vide the judgment:

Europese Commissie start gerechtelijke procedure tegen Spanje: Spaanse regels inzake administratieve aansprakelijkheid in strijd met beginselen van het EU-recht en belemmeren schadeloosstelling voor inbreuken op EU-recht.

De Europese Commissie heeft besloten Spanje voor het Hof van Justitie van de EU te dagen in verband met de Spaanse regels voor de vergoeding van schade die door de staat is veroorzaakt bij het aannemen van wetgeving die in strijd is met het EU-recht. Dit besluit past in het kader van de inbreukprocedure tegen Spanje die de Commissie op 14 juni 2017 heeft ingeleid.

De Commissie is van mening dat de Spaanse regels in strijd zijn met de beginselen van doeltreffendheid en gelijkwaardigheid, omdat zij de vergoeding afhankelijk stellen van een aantal cumulatieve criteria, die moeilijk te vervullen zijn en minder gunstig zijn dan die welke worden toegepast voor schendingen van de Spaanse grondwet.


Duits Constitutioneel hof verklaart uitleg Hof van Justitie voor de Europese Unie (HvJEU) ondemocratisch.

Dit is het (historisch unieke) oordeel van het Duitse Bundesverfassungsgericht in Karlsruhe van 5 mei 2020.

Aanleiding was een betwist opkoopprogramma van de Europese Centrale Bank (ECB), waarover aan het HvJEU vragen werden gesteld over de uitleg van Europees recht.

De Duitse hoogste rechter meent -kort gezegd- dat het HvJEU een onbegrijpelijke en willekeurige beslissing heeft genomen. Dat ontbeert de minimale democratische legitimatie, waarmee een fundamenteel belang van Duitsland in het geding is.

Daarmee kwalificeert het Duitse Bundesverfassungsericht de beslissing van het HvJEU als ultra vires. Duitse rechters en instanties mogen niet meewerken aan de uitvoering daarvan.

Het HvJEU heeft hierop gereageerd met een persbericht. Daarin benadrukt het dat zijn beslissingen volgens Europees recht voor nationale rechters bindend zijn.

Zie de beslissing van het Bundesverfassungsgericht:

Zie het persbericht van het HvJEU:

Taakverdeling tussen dwangsomrechter en executierechter.

Volgens art. 611d lid 1 Rv kan de rechter die de dwangsom heeft opgelegd (hierna: de dwangsomrechter), voor zover in deze zaak van belang, de dwangsom op vordering van de veroordeelde opheffen in geval van blijvende of tijdelijke, gehele of gedeeltelijke onmogelijkheid om aan de hoofdveroordeling te voldoen.

De beoordeling in het kader van een vordering op de voet van art. 611d lid 1 Rv ziet op de gevallen dat sprake is van een onmogelijkheid om aan een nog niet uitgevoerde hoofdveroordeling te voldoen. 

Buiten het geval van onmogelijkheid zoals bedoeld in art. 611d Rv kan de dwangsom niet worden opgeschort, opgeheven of verminderd. De vraag in hoeverre aan de hoofdveroordeling is voldaan en de daaraan verbonden dwangsommen zijn verbeurd, dient niet door de dwangsomrechter in het kader van een vordering op de voet van art. 611d Rv te worden beoordeeld. Dat oordeel komt toe aan de rechter die bevoegd is om van een executiegeschil kennis te nemen.

Zie de uitspraak:

Klimaatzaak Urgenda

Een belangrijke oorzaak van de snelle opwarming van de aarde is de uitstoot in de atmosfeer van CO2 en andere broeikasgassen. Dit brengt grote gevaren mee voor het leven op aarde. De Stichting Urgenda en de Staat vinden allebei dat de uitstoot van broeikasgassen snel moet worden verminderd, en uiteindelijk vrijwel geheel moet stoppen, maar verschillen van mening over het tempo. De Staat heeft voor 2020 een doelstelling in EU-verband van vermindering met 20 procent ten opzichte van de uitstoot in 1990. Urgenda daarentegen is van mening dat, gelet op de ernstige risico’s van klimaatverandering, de Staat niet met deze doelstelling mag volstaan. Urgenda eist beperking van de Nederlandse uitstoot in 2020 met ten minste 25 procent ten opzichte van die in 1990.

De rechtbank in Den Haag heeft het standpunt van Urgenda gevolgd. Zij heeft de Staat in 2015 bevolen om de uitstoot van broeikasgassen door Nederland met 25 procent te verminderen voor het einde van 2020. Het gerechtshof in Den Haag heeft dit bevel in 2018 bevestigd. Het cassatieberoep van de Staat tegen deze beslissing heeft de Hoge Raad verworpen. 

De Hoge Raad heeft zijn oordeel gebaseerd op het VN-Klimaatverdrag en op de rechtsplichten van de Staat tot bescherming van het leven en het welzijn van burgers in Nederland. Die verplichtingen zijn verankerd in het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens (het EVRM). In de wetenschap en de internationale gemeenschap bestaat een grote mate van consensus over de dringende noodzaak van een reductie van de uitstoot van broeikasgassen eind 2020 met minimaal 25 procent door ontwikkelde landen. De Staat heeft niet toegelicht waarom een lagere reductie verantwoord is te achten en nog tijdig kan leiden tot het ook door de Staat aanvaarde einddoel. 

De Staat vindt dat de besluitvorming over de reductie van broeikasgassen aan de politiek is. De Grondwet schrijft echter voor dat de Nederlandse rechter de bepalingen van het EVRM toepast, aldus de Hoge Raad. Deze opdracht aan de rechter tot het bieden van rechtsbescherming is een wezenlijk onderdeel van de democratische rechtsstaat. De rechter moet immers waken over de grenzen van het recht. Dat is wat het hof in dit geval heeft gedaan, volgens de Hoge Raad.

De Hoge Raad oordeelt dan ook dat het hof heeft mogen beslissen dat de Staat verplicht is de reductie met 25 procent voor eind 2020 te behalen, wegens het risico van een gevaarlijke klimaatverandering die ook de ingezetenen van Nederland ernstig kan treffen in hun recht op leven en welzijn.

Zie de uitspraak:

Antilliaans recht: aanvullen stellingen in hoger beroep

Volgens het Curaçaose procesrecht mogen partijen in hoger beroep bij pleidooi hun reeds aangevoerde stellingen en verweren toelichten, verbeteren en aanvullen.Dit geldt ook in het geval partijen de gelegenheid krijgen om een akte te nemen. 

Ook met een eiswijziging die niet reeds in de memorie van grieven of memorie van antwoord is gedaan, mag de rechter, mede gelet op de ingevolge art. 271 en art. 274 Rv Curaçao (hierna: RvC) geldende korte, niet-verlengbare termijnen voor het indienen van een memorie van grieven of memorie van antwoord, rekening houden indien die eiswijziging aan de daarvoor geldende wettelijke bepalingen voldoet. 

Onverkort blijft dan gelden, mede gelet op het bepaalde in art. 109 lid 1 RvC in verbinding met art. 278 RvC, dat de eisverandering of -vermeerdering niet in strijd mag komen met de eisen van een goede procesorde.

Zie de uitspraak: